plastic plastic

Denominatie:
 doopsgezind,
 remonstrant,
 vrijzinnig.


 
 
 
 

Wat geweest is

Verslag gespreksbijeenkomst over orgaandonatie


Zondagochtend 7 oktober kwam een klein groepje in de kerkenraadskamer bijeen om van gedachten te wisselen over orgaandonatie. Als in 2020 de nieuwe wet hierover van kracht wordt, moet iedereen schriftelijk vastleggen of hij wel of niet orgaandonor wil zijn. Als iemand de keuze niet heeft vastgelegd, neemt de overheid de beslissing. Onduidelijk is nog wat de rol van de nabestaanden wordt. 


Alle aanwezigen vonden orgaandonatie een goede zaak, maar niemand heeft dit nog vastgelegd in een donorcodicil. De een heeft het al wel met de partner en kinderen besproken en hoopt dat de kinderen later ook donor zullen worden. Een ander wil wel donor worden maar heeft dat nog niet met de partner besproken. Dat is natuurlijk niet verstandig, maar je bent toch geneigd om het onderwerp een beetje voor je uit te schuiven,  net als bijvoorbeeld jouw ideeŽn over je eigen uitvaart. Als je jouw organen beschikbaar stelt, kunnen anderen daardoor mogelijk hun kwaliteit van leven verbeteren. Dat is het belangrijkste argument, met als aansluitende overweging: ik heb er dan zelf toch niets meer aan. 


Speelt ons geloof nog een rol bij het kiezen? Nee, voor God ben je wie je bent, met of zonder nieren, hart, hoornvlies of wat dan ook. Maar hoe denken we dan over lichaam en geest? Zou bijvoorbeeld onze nier niet ?bezield? zijn? Geen van de aanwezigen kon zich in die redenering vinden. Als je dood bent, ben je bij God. Punt. Je moet niet proberen dat verder in te vullen. Wat dat betreft is het helemaal niet erg om in onzekerheid te leven. Als je dood bent, leef je voort in de herinnering van mensen die jou gekend hebben en van je houden. Niet als een ?beeld? zoals je was, maar als blijvende inspiratie voor de nabestaanden. Iemand vertelt het zo: mijn ouders zijn al bijna 40 jaar dood en toch, als ik door mijn tuin loop, praat ik af en toe met ze. Laat ik zien wat ik gedaan heb, waar ik trots op ben. Verbeelding? Ja, maar het geeft mij toch een prettig en rustig gevoel, ook al weet ik helemaal niet of er ?iets? is na de dood. 


Maar als je nu zelf een donororgaan zou krijgen, denk je dan dat je het gevoel zou hebben iets vreemds in je lichaam te dragen? Niemand had gelukkig die ervaring gehad maar men kan het zich ook niet voorstellen zo te denken. Dat doe je toch ook niet met een kunstknie, hartklep, ooglens? Je bent vooral dankbaar dat doctors tegenwoordig zo kundig zijn! Dankbaar vooral ook voor de nieuwe mogelijkheden in je leven. Hoe denken we over het moment van afstaan van een orgaan? Wanneer zijn we dood? Nu is hersendood het criterium en moeten van de artsen snel handelen. Te snel misschien? Je hoort immers van mensen die hersendood waren en toch weer ontwaakten?. Alle aanwezigen vinden dat voor henzelf toch geen zwaarwegend argument. Maar als het nu je partner of je kind zou betreffen? Beslissen voor de ander is misschien wel het moeilijkste wat een mens kan doen. Natuurlijk wil je je partner of kind zo lang en zo gezond mogelijk bij je houden, maar we moeten ook de dood accepteren. Als de artsen oprecht zeggen dat de dood is ingetreden, rest ons enerzijds de acceptatie en anderzijds het geloof dat we toch op een of andere manier met elkaar verbonden blijven.