Agenda

 
 
zondag 25 november 2018, 10:00 uur

Gedenken van onze overledenen

Soms is er niet meer dan een intuļtief aanvoelen, dat het leven van een mens onuitwisbaar is. Maar ook al geloven of vermoeden we dat, het neemt niet weg dat wij moeten leven met gemis. Het is de gebrokenheid die we soms tot diep in onze ziel kunnen ervaren. Zeker wanneer we geliefden los hebben moeten laten en onze weg al wankelend en aarzelend zoeken in dat onbekende land van de rouw. Overledenen krijgen bijna geen plek in onze samenleving. Daardoor wordt veel rouw in eenzaamheid verwerkt. Ik vind het waardevol om te zien dat kerken vormen gevonden hebben voor het gedenken van de mensen van voorbij. De doden niet verzwijgen, maar vieren om wie ze waren en wat voor ons betekent hebben. Als kerkelijke gemeenschap gedenken we. We hechten er waarde aan om ruimte te maken voor verdriet, gemis en verlies. In de dienst op de laatste zondag van het kerkelijke jaar, 25 november, noemen we de namen van hen die ons uit ons midden in het afgelopen kerkelijk jaar ontvallen zijn en er wordt in de dienst een kaars aangestoken als teken dat we ons blijvend met hen verbonden voelen. Bij elke naam die klinkt, wordt een kaars ontstoken, aangestoken vanuit de Paarskaars die symbool staat voor het Licht dat van God uit ons toevalt. Het licht dat leven geeft. Dat lijkt tegenstrijdig: we geven deze zondag immers aandacht aan de moeilijk momenten van de afgelopen tijd – de momenten van verdriet, verlies, gemis. Hoezo licht? Maar die moeilijke momenten staan niet op zichzelf: Al voelen we de pijn van het afgebroken leven, voelen we de leegte, het staat in het perspectief van de hoop dat ooit de gebrokenheid die we ervaren, geheeld zal worden in God. Gedenken is de achterkant van liefde.

Op Eeuwigheidszondag kunnen we een kaars opsteken voor hen wier naam niet genoemd wordt maar niet minder wordt gemist aan het leven of aan de dood. Er kan soms intense rouw zijn om iemand, maar niemand die het opmerkt. Of andersom, je durft het niet te laten zien. Wellicht voegt zich daarbij dan nog de pijn dat er geen erkenning is voor het gemis of voor het verlangen naar gedenken. Dat kan zijn omdat het al lang geleden is, of misschien een kortstondige liefde, een vriendschap. Een licht ontsteken voor hen aan wie niemand denkt; een kaars, niet alleen voor hen die gegaan zijn, maar ook voor de anonieme achterblijvers. Een klein lichtje van aandacht voor de ervaring van mensen die iemand verloren, misschien zonder daar veel medeleven of erkenning voor te hebben gekregen, of krijgen.



Naar het nieuwsoverzicht

  Meer informatie   Facebook   ANBI-register Groningse Doopsgezinde Sociėteit
 
  contact maandblad privacy
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2018 Doopsgezind.nl